เสาไฟฟ้ากับหลักกิโล 2....” รักแรก ”

ผ่านไปปีกว่าๆ จากเหตุการณ์ครั้งนั้น  เราถึงได้มีโอกาสเจอกันอีกครั้งหนึ่ง  วันนั้นเป็นงานประจำปีของโรงเรียนฝนตกลงมาทำให้น้ำนองเต็มสนามเราทุกคนต้องหลบมานั่งใต้อาคารกัน  แต่ฉันไม่ค่อยชอบนักหรอกเพราะรำคาญใครบางคนที่ฉันไม่ค่อยชอบขี้หน้าซะเท่าไหร่นะสิ....แต่ก็ต้องขอบคุณเพราะไม่งั้นฉันกับพี่ก็คงไม่ได้เจอกันอีกใช่มั๊ยละ  อิอิอิ.... ฉันก็ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ฉันเดินเข้าไปทักพี่วันนั้นนึกว่าจะหน้าแตกซะแล้ว  ไม่นึกว่าพี่ก็เออออตามไปซะงั้น  ฮ่าฮ่าฮ่า  (ซึ่งเรื่องนี้ก็กลายเป็นเรื่องน่าขันของฉันสำหรับพี่ในเวลาต่อมา  เพราะพี่ก็ตกใจที่จู่ๆ ฉันก็เดินเข้ามาทัก)... วันนั้นเป็นวันที่เราสนุกกันมากเราไปเสี่ยงเซียมซีได้ใบเดียวกันด้วย  ใบที่ 25 ไง แถมยังได้กินน้ำแก้วสุดท้ายของวันนั้นด้วยกันอีก... วันนั้นกลับบ้านไปหัวใจฉันยังเต้นแรงไม่หยุดเลยล่ะ และเราก็มีโอกาสเจอกันอีกหลายครั้งต่อมา พี่จะคอยเข้ามาช่วยฉันเสมอช่วยยกเก้าอี้บ้างล่ะ ช่วยหาดอกมะลิให้เพื่อจัดงานวันแม่ (แม้จะไม่ได้มะลิสดแต่ฉันก็ได้กระเช้ามะลิน่ารักๆ พร้อมกับจดหมายเล็กๆ ที่แนบมาด้วย) เพื่อนๆ ฉันนะเชียร์พี่กันใหญ่เลย  ฉันก็แอบลุ้นอยู่ในใจเหมือนกันและหวังอย่างยิ่งว่าเราจะใจตรงกัน  แต่แหมความหวังของฉันก็เกือบพังทลายลงมาซะแล้ว....นึกแล้วก็อดกลัวไม่ได้ เพราะอย่างที่รู้ๆ กันอยู่ว่าเพื่อนของพี่คนหนึ่งก็เข้ามารู้จักฉันซักระยะหนึ่งแล้วแต่ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมากมาย....จะบอกความลับให้ก็ได้นะ....เพราะว่าฉันนะจะติดต่อเพื่อนของพี่คนนั้นให้เพื่อนฉันต่างหากล่ะ   แต่...มันเกิดการเข้าใจผิดกันขึ้นมาซะก่อนนะซิ  เห้อ!!!!!! เกือบไปเหมือนกัน   แต่สุดท้ายฉันกับพี่ก็ใจตรงกัน  อิอิอิ (แต่ก็เกือบเกิดเรื่องขึ้นมาเหมือนกันหลังจากเวลาผ่านไป 3 ปี พี่ถึงยอมเล่าให้ฟังว่าระหว่างพี่กับเพื่อนคนนั้นน่ะเกือบจะมีเรื่องกันซะแล้ว ตอนแรกพี่บอกว่าจะยอมถอยซะแล้ว แต่เดชะบุญ ด้วยแรงอษิฐานของฉันมั้งที่ไปดลใจให้พี่ไม่ยอมถอย ... สุดท้ายเพื่อนพี่ก็ยอมไปเอง.... แต่ฉันกับพี่ก็มักจะโดยประณามอยู่บ่อยๆ ทุกครั้งที่เจอกับเพื่อนของพี่... ตอนแรกก็งงๆ นะ สุดท้ายก็เข้าใจ)